Mijn laatste dag ...

Gisteren was het mijn allerlaatste dag als onthaalmoeder. Met de komende verhuis had ik de opvang opgezegd, alle kinderen die nog opvang nodig hadden, hebben andere opvang gevonden en dus stopte het voor mij.

Het was een héél fijne laatste dag. Veel kinderen, niet alleen de kindjes die in regelmatige dagopvang kwamen, maar ook mijn 'occasioneel' opvangkindje en zelfs een grote broer en zus (die voordien hier in de opvang kwamen), waren paraat. Vijf kinderen, en uiteraard nog mijn eigen dochter, in huis. Er werd gespeeld, gelachen, gebabbeld, ...

Ik had spaghetti gemaakt en in de namiddag pannenkoeken gebakken. Ze hebben zich van hun beste kant laten zien, met één jongen die 4 pannenkoeken binnenspeelde (zoveel krijg ik er niet eens op).

Het was gelukkig niet de laatste keer dat ik de meeste van de kinderen zag. Ik zie ze nog op school bij Dochter en één mama is een goede vriendin geworden, daar zal ik zeker nog regelmatig binnenspringen.

Maar toch, het deed een beetje raar, zo'n laatste dag. De rommel, de chaos, het wenen, het van de vloer oprapen van beetjes spaghetti en andere voedingswaren, dat ga ik niet missen.

Maar de kinderen. Die ga ik héél erg missen...

Laat de kinderen maar komen...

De tafel staat klaar...

Verliefd

Mijn oudste opvangkindje is verliefd op de nootjes die in het nootjesmandje liggen. Ze geeft ze dan ook één voor één een zoentje en een knuffel en zegt, al zwijmelend, "ik is zooooo vejiefd".

En daarna zong ze vol overgave "We will, we will, wok you, wok you"

Kadookes

Morgen wordt één van mijn opvangkindjes 2 jaar. Dat moet gevierd worden. En daar hoort een cadeautje bij. Een hele tijd geleden zag ik ergens op een blog een leuk idee. Een oprolkeuken. Het stond op mijn lijst van mogelijke verjaardagscadeautjes en leek me een ideaal en makkelijk te maken cadeau voor een tweejarige. Na wat zoekwerk vond ik hier een tutorial, hoewel ik deze uiteindeijk eigenlijk niet echt gebruikt heb en gewoon mijn versie heb gemaakt.

En vorige week ging ik met een vriendin uit eten en ook zij kreeg een cadeautje, nl een Eloleobooschappentasje en een papierenzakdoekskeszakskes, naar het patroon van Mme Zsazsa.

Bloemschikken

De Dienst voor Opvanggezinnen waarvoor ik werk, viert dit jaar zijn 20ste verjaardag. Daar horen festiviteiten bij en dus werden we namiddag getracteerd op onder andere een workshop juwelen maken of bloemschikken. U kan wel raden waarvoor ik gekozen heb. Het resultaat ziet u hierboven.

Er was ook nog taart en lekkere hapjes. En drinken.

Het was een heel leuke namiddag.

De snotaap

Het bordje met fruit had ik net iets te dicht bij de rand van de tafel laten staan. Twee kleine, mollige handjes konden het bordje pakken. Triptrap stapten de voetjes tot aan de zetel waarin ik zat. Voor ik het goed en wel besefte, kieperden de handjes het bordje ondersteboven. De vloer lag bezaaid met bosbessen en stukjes banaan. Lekker plakkerig.

Diezelfde handjes moeten het fruit terug in het bordje leggen. Dat doen ze, al gaat er af en toe een handje met bosbes richting mondje.

De bel gaat. Papa staat voor de deur. Papa komt binnen, ik leg de situatie uit. We zien de voetjes steeds dichter bij de stukjes banaan komen. "Niet op het fruit stappen", zegt Papa.

Pats, doet het voetje, recht op een stukje banaan, dat nu wel héél erg plat is.

De snotaap.

Theekransje

De opvangkindjes houden een theekransje. Of koffiekransje. Ze zitten aan het tafeltje, hebben netjes gedekt, en zijn nu koffie aan het inschenken. En dan moet daar natuurlijk "shjuike" en "mek" in. Ook "sout" hebben ze nodig (hopelijk niet voor in de koffie). En een "leep" om te "joejen". En als de koffie op is, moet er natuurlijk een nieuwe pot koffie worden gezet.

Tijdens het koffiekransje zijn ze dan ook aan het "converseren", compleet met de juiste intonatie. En dan gaat de "teefoon" en worden er drukke en belangrijke gesprekken gevoerd. "Allo, alloo, alloooo, ja, ja, nee, nee, saks oma gaan, dada mama".

Heerlijk om ze zo bezig te zien

Geduld is een schone zaak...

(A is opvangkindje, Puckie is haar knuffel).

A: "Wheeeeeee, Puckie, Puuhuuuuuuckieeeeee"
Ik: "Puckie ligt daar op de grond, raap hem maar op" (Puckie ligt een meter van A af)
A: "Wheeeeeeee, Puckie, Puuuuhuuuuuuckieeeee"
Ik: "Kijk, Puckie ligt daar nog steeds op de grond, raap hem maar op"
A: "Neeeeeeeeeee, Puuuuuuuuuuckieeeeeeeee"
Ik: "Maar kijk, daar ligt Puckie, raap hem maar op"

A raapt Puckie eindelijk op.

1 minuut later...

A: "Wheeeeeee, Puckie, Puuhuuuuuuckieeeeee"
Ik: "Puckie ligt daar op de grond, raap hem maar op" (Puckie ligt een meter van A af)
A: "Wheeeeeeee, Puckie, Puuuuhuuuuuuckieeeee"
Ik: "Kijk, Puckie ligt daar nog steeds op de grond, raap hem maar op"
A: "Neeeeeeeeeee, Puuuuuuuuuuckieeeeeeeee"
Ik: "Maar kijk, daar ligt Puckie, raap hem maar op"

A raapt Puckie op.

1 minuut later...

A: "Wheeeeeee, Puckie, Puuhuuuuuuckieeeeee"
Ik: "Puckie ligt daar op de grond, raap hem maar op" (Puckie ligt een meter van A af)
A: "Wheeeeeeee, Puckie, Puuuuhuuuuuuckieeeee"
Ik: "Kijk, Puckie ligt daar nog steeds op de grond, raap hem maar op"
A: "Neeeeeeeeeee, Puuuuuuuuuuckieeeeeeeee"
Ik: "Maar kijk, daar ligt Puckie, raap hem maar op"

A raapt Puckie op.

1 minuut later...

A: "Wheeeeeee, Puckie, Puuhuuuuuuckieeeeee"
Ik: "Puckie ligt daar op de grond, raap hem maar op" (Puckie ligt een meter van A af)
A: "Wheeeeeeee, Puckie, Puuuuhuuuuuuckieeeee"
Ik: "Kijk, Puckie ligt daar nog steeds op de grond, raap hem maar op"
A: "Neeeeeeeeeee, Puuuuuuuuuuckieeeeeeeee"
Ik: "Maar kijk, daar ligt Puckie, raap hem maar op"

enz, enz, enz, ...

Geduld is een schone zaak...

Handen te kort

Ik heb handen te kort. Echt waar. Ik heb er maar twee, maar bij het verschonen van de kindjes heb ik minstens 3, maar liefst 4 handen nodig. Eén tot twee handen om de trappelende beentjes tegen te houden en 2 handen om de vuile luier uit te doen, de billetjes te wassen en de propere luier terug aan te doen.

Iemand nog handen in de aanbieding?

't Is weer voorbij....

Mijn vakantie is weer voorbij. Vier weken geen opvangkindjes gehad. Vandaag stonden er twee weer aan de deur. Ze zijn groter geworden in die vier weken. Ze hebben weer een aantal vaardigheden bijgeleerd.

Ondanks dat er voor gevreesd werd door zowel de mama's als mezelf, waren er geen traantjes bij het afscheid.

Ze hebben gespeeld, ze hebben geslapen, ze hebben goed gegeten, ze hebben gemorsd en geknoeid met het eten, ze hebben geweend als ze iets niet mochten of hun zin niet kregen, ze hebben héél veel gelachen en geb(r)abbeld.

Vakantie is fijn, heel fijn. Maar de kindjes terug in huis is zeker zo fijn.

Deze keer ben ik het niet

Daarnet ging de bel. Ik schrik wakker en doe open. De papa van één van de opvangkindjes staat aan de deur. Ik kijk zeer verwonderd, zijn dochter komt nooit op woensdag. Hij vraagt "Het is zeker geen donderdag?". "Nee", antwoord ik, "het is woensdag". "Oh, ik moest ze dus niet komen ophalen..."

Verstrooidheid, het kan iedereen overkomen...

Slagveld

Een hele dag 6 kinderen over de vloer. Binnen. In de woonkamer. 5 van de 6 zijn mobiel (kruipend of lopend). Ze hebben torens gemaakt van knuffels om de knuffels vervolgens over de speelruimte te verspreiden. Ze hebben koken-eten gespeeld. Ze hebben met de bal gespeeld. Ze hebben de speelruimte heringericht, stoelen versleept, tafeltjes verplaatst. Ze hebben speelgoedmanden omgekeerd op de speelmat. Ze hebben -de een al meer dan de ander- gegeten in de keuken. Ze hebben wortelen en aardappelen op de grond gegooid. Er is melk overgegeven geweest, op de vloer, op mijn kleren, en ook een beetje op het slabbetje. Ze hebben appelsiensap gedronken en maar een klein beetje gemorsd. Ze hebben een chocolade eitje mogen eten en hun handjes afgeveegd aan hun trui en aan mijn trui. Ze hebben een boterham met smeerkaas gegeten en getest of de kaas wel of niet aan de tafel bleef plakken (wel). Ze hebben geklaagd over het eten ("ik lust geen warme wortel"), ze hebben lekkere sappige peren gegeten en ook een banaan. Sommigen hebben geslapen. Sommigen hebben geprobeerd verschillende meubelstukken te beklimmen. Ze moeten nog leren dat een baby geen pop is en dat je dus je vingers niet in haar oogjes steekt.

We hebben van één van hen afscheid genomen, hij zal vanaf maandag naar school gaan. Ik heb een ingekaderd schilderij gekregen, door de jonge artiest zelf geschilderd. Hij heeft een boekje gekregen.

Ze hebben zich geamuseerd.

En een slagveld achtergelaten....

Aap

De oudste van mijn opvangkindjes was een boekje aan het lezen. Meer bepaald "Het Grote Billenboek" van Guido Van Genechten. In dit boekje gaan één voor één een aantal dieren op het potje. En als laatste gaat Jos op het potje. Jos is dus een jongetje en geen dier.

Opvangkindje bladert door het boekje en benoemt heel keurig alle dieren: ofan, jijaf, vak, paad (was eigenlijk een zebra, maar kom), muis, béé, kikke. Dan komt hij bij het laatste prentje, van Jos die op het potje zit. Opvangkindje wijst naar naar het prentje en roept heel triomfantelijk: AAP.

Uitleggen dat het geen aap is, maar een jongetje is zoals hijzelf, heeft geen zin. Het is én blijft AAP.

Nog even...

Nog even en het is vakantie. Eindelijk.

Hoe graag ik mijn werk ook doe, het vooruitzicht om meer dan een week geen luiers te verversen, geen fruit- en andere pap te geven, geen eten van de vloer, muur, tafel en stoelen te moeten schrapen, geen brulconcerten te moeten aanhoren, ... is heerlijk.

Maar ik weet nu ook al dat ik na een week - of sneller zelfs - "mijn" kindjes ga missen en dat ik op 3/1 blij zal zijn als ik ze terug mag begroeten.